مرغ عشقامون دارن به جوجهشون پرواز رو یاد میدن. بچه رو گذاشتن کف قفس، هی تند تند یه چیزایی بهش میگن، بچه هم تند تند پر میزنه، ولی از کف قفس جدا نمیشه. به وضوح میشه فهمید که دارن بهش میگن «پا شو ماشالا! ترس نداره که! بال بزن! آفرین! بیشتر تلاش کن!».

تا چند سال پیش به محض اینکه خبر خاصی میخوندم، به اطرافیان میگفتم. اما مدتیه که سعی میکنم خبرای بد، مثلا مرگ شخصیتهای فرهنگی و هنری رو نگم تا بقیه خودشون بشنون. دوست ندارم دیگه خبر بد به کسی بدم...

چقــــدر دلم یه خبر خوش میخواد... یه خبری که از ته دل شاد بشم... خیلی وقته دلم میخواد از ته دل شاد بشم...

هیچی بدتر از گرفتار شدن بین یه مشت منافق نیست. ظاهرا باهات خوبن، باطنا تشنهن به خونت. بیخود نیست که خدا منافق رو پستتر از کافر میدونه...

کاش میشد یه مدت برم یه جایی که تنها باشم. هیچکس ازم خبر نداشته باشه. دست هیچکس بهم نرسه... هیچ آشنایی... هیچ آشنایی...

اگه میدونستم کممحلی و بیتوجهی من انقدر مهمه و میتونه تا این حد اثرگذار باشه، زودتر شروع میکردم به آدم کردن بعضیا! کاملا که موفقیتآمیز نبود قطعا، ولی لااقل تلاش خودمو کرده بودم...

اینکه آدم انتظار معجزه داره، در واقع یعنی امیدواره... و چی از این بهتر که مهمترین نیروی محرکه رو برای ادامه مسیرت داشته باشی؟

شما هم وقتی عصبی و کلافه میشید، میفتید به جابهجا کردن چیزای سنگین؟

در مورد کسی که منتظر معجزه ست، دو تا نکته وجود داره:

اول اینکه چون به شدت امیدواره، میتونه با قدرت به مسیرش ادامه بده، یا لااقل وسط راه جا نمونه؛

دوم اینکه به شدت مستعد «شکستن»ه، و اگه بشکنه، بد میشکنه...

پ.ن: خدا امید رو در دلها میکاره. خدا معجزه میکنه...